JOURNAL OF A CONTRACT KILLER
Mi chiamo Stephanie Komack ho ventotto anni...
E sono una ragazza madre, uccido per professione.
Mijn naam is Stephanie Komack.
Ik ben 28 jaar oud, en alleenstaande moeder. En ik vermoord mensen voor geld.
Toen ik negentien jaar oud was had ik al veertien mensen vermoord...
en nog eens tien voor ik eenentwintigste was.
Meestal mensen uit een lagere stand.
Ik was er kennelijk goed in, want ze vroegen me steeds weer terug.
Om acht uur moet je naar bed. Beloofd? - Beloofd.
Bel me als je iets nodig hebt.
Ik hou van je. - Ik ook van jou, mama.
Whisky-cola.
Zijn deze voor tafel twee? - Ja.
Ik ben zo terug. - Oké.
Matt, twee rode en een witte wijn.
Hallo Claudia...
of is het tegenwoordig Stephanie?
Ik denk dat je het tegen de verkeerde persoon hebt?
Ik ben teleurgesteld, weet je. Ik had verwacht dat je nu wel de koningin van de berg zou zijn.
Niet dat je dit armoedig zou leven in een smerige keet als deze.
Wel, het is een broodwinning.
Het is zeven jaar geleden. Wil je niet weten hoe ik die doorgekomen ben?
Kennelijk niet, maar ik vermoed dat je nooit verwacht had om me hier te zien, nietwaar?
Het is spijtig dat ik zo vlug moet weggaan, maar ik heb nog enkele zaken af te handelen.
Dit is mijn nummer. Chiamami.
Jij was de beste...
en nu heb je een keukengeur!
Wie was dat? - Een idioot die wat wou proberen met me.
Zoë... Ja ik wil dat je de computer uitzet en naar bed gaat.
Ja, ik wil dat je nu meteen doet.
En doe de deur voor niemand open. Nee, nee er is niets gaande, dat beloof ik je.
Ja, doe gewoon wat ik je zeg...
Ja ik kom weldra naar huis, oké? In orde.
Ik ging naar Italië omdat Carlo...
die eigenaar was van de garage waar ik werkte, daar familie had.
Ik was van plan om een paar weken daar te blijven...
maar bleef er uiteindelijk bijna drie jaar.
Toen besloot ik om het allemaal neer te schrijven.
Het eerste wat ik schreef... was op 16 februari 1997.
Ik ging naar een feest bij Sophia thuis.
Zij was een nicht van Carlo.
Ik werd verkwistend en rookte teveel hasj.
Mijn oog viel op de mooiste man. Ik ontwaakte de volgende morgen in zijn bed en ik was verliefd.
Als het toen maar had kunnen eindigen.
Maar de aantrekking van Alessandro... Het feesten... en de drugs...
Ik zonk steeds verder en verder weg in iets waar ik geen controle meer over had.
Ik werd al vlug totaal afhankelijk van Alessandro.
Ik zou alles voor hem willen doen. En dat deed ik.
Als prostitué uit London was ik een nieuwigheid in Naples.
Ze hielden vooral van mijn bekakt accent.
En Alessandro buitte dat uit.
Zijn vader leefde ervan om anderen te belazeren dus deed hij gewoon mee in de familiezaak...
en hij was erbij nog psychotisch ook.
Je doet het echt prima. - Ik moet even pauzeren.
Vooruit maar!
Je ziet er moe uit...
oud...
Wat wil je eigenlijk, Alessandro?
Ah, Claudia...
Je was een vreemdeling voor me al die jaren.
Geen brief of telefoontje. Niets.
Ik bracht je geluk. Ik liet je geld verdienen.
We waren een goed team, ik had tenminste toch een telefoontje verdiend?
Ik begrijp nog steeds niet wat ik ooit in je zag.
Ik kon goed neuken!
Dus, wat wil je nu?
Franco stuurt je zijn groeten. Onze twee families werken nu samen.
We hebben iets voor je.
Ik doe dat werk niet meer.
Je vliegt naar Italië, ontmoet daar Franco... Hij zal je inlichten.
Waarom ik? - We willen vrouw die we kunnen vertrouwen.
En Franco sprak altijd lovend over jou. Ik heb nooit geweten waarom.
Heb ik wel een keuze?
Je vlucht is om zes uur morgen.
Als je aankomt zal een wagen je oppikken en je naar Franco brengen.
Chauffeur, stop de wagen!
Als je terug bent in Londen, moeten we nog een samen gaan dineren.
Ik zal een tijdje in Londen verblijven.
Rijden maar!
Eén van mijn cliënten was Franco Jano...
waarvan ik later vernam dat hij een hoofduitvoerder was voor de Cantellini Familie.
Ik vond Franco aardig...
hij behandelde me met respect.
Franco wou voor mij een eigen stek inrichten.
Maar toen ik dat aan Alessandro vertelde, werd die razend...
en zei me dat hij me zou vernietigen als ik ooit weg zou gaan.
Maar toen werd hij bezitterig en gewelddadig...
hij dacht dat ik van hem was.
Maar wat nog erger was.
Was dat er haat was tussen Alessandro's familie en Franco's mensen.
Toen deed zich de gelegenheid voor.
Op één van mijn bezoekjes aan Franco's weekendhuis...
vroeg hij of ik zijdelings nog wat extra geld wou verdienen.
Hij voelde aan dat ik er goed in was.
Zo ben ik begonnen.
Ik schreef hier: "15 Oktober. "
Mijn eerste opdracht:
Een test om te zien of ik het aankon, en de moed ervoor had.
Ik reed weg met twee mannen van Franco.
We stopten in aan achterbuurt straat in Napels en ze gaven me een wapen.
Toen vroeg hij me om een man neer te schieten die door de straat wandelde.
En compleet vreemde man voor mij.
Weet je dat het zelfs in de kranten kwam.
Kennelijk was hij een gerespecteerd schoolmeester.
De eerste persoon die ik voor geld vermoordde...
was een "hoerenloper" die me aangewezen werd door Franco.
"18 November, ik bezocht Mr. B"... Ik heb nooit zijn ware naam geweten.
In het Nero Hotel, kamer 16.
Ik schoot Mr. B in het hoofd, toen hij klaarkwam. Met een kleine Beretta...
die Franco's mannen me gegeven hadden.
Ik stop door te schrijven:
Behaarde man... kleine pik... kort leven.
Ik nam zelfs een foto van hem.
Ik kreeg er 10 miljoen lire voor betaald...
Zowat 3.500 pond in die periode. En de dumpploeg.
Godzijdank dat ik niet voor het lijk moest zorgen.
Franco's mannen deden dat.
Maar een onderdeel van mijn training was wel hoe ik het moest doen.
Ik moest oefenen op een dood varken.
Door de lichaamsdelen op maat te snijden...
zodat ze in zakken pasten, en verwijderd konden worden.
Ik had toen het vertrouwen om Alessandro te confronteren.
Toen ik hem zei dat ik wegging, werd hij razend.
Hij sloeg me meermaals.
Hij dreigde ermee om mijn gelaat kapot te maken.
De volgende morgen ging ik toch weg. Ik liet geen briefje achter.
De waarheid is: Als hij wist dat ik zwanger was...
had hij met tot een abortus gedwongen, zoals hij al tweemaal voordien deed.
De waarheid is, dat ik wist niet of hij de vader was.
Daarom kwam ik terug naar Londen.
Het Eiland Ischia in Napels, Italië.
Claudia.
Franco... - Blij je te zien.
Vindt je het mooi wat we hier gecreëerd hebben hier?
Het was hard werk maar op het eind de moeite waard.
We hebben een probleem...
Ik denk dat jij ons kan helpen.
Het is een gevoelig probleem... dus vertel ik het je strikt vertrouwelijk.
Het is een probleem dat voorzichtig moet behandeld worden.
Daarom dacht ik meteen aan jou.
De vergoeding is ontzettend goed.
Ik zei al tegen Alessandro, dat ik mijn oude leven achtergelaten heb.
Ja, je hebt een dochter. Hoe oud is ze? - Zeven jaar.
Dat is een mooie leeftijd.
Opgroeiende, en nog zo onschuldig.
Heb je een echtgenoot?
Nee, toch niet iemand permanent.
Wat een verspilling. Je bent nog steeds een aantrekkelijke vrouw.
Wat wil je dat ik doe?
Alessandro zal wellicht wel gezegd hebben dat onze families nu samenwerken.
Dat is een goed voor de zaken.
Maar er is een probleem met Alessandro.
Het is iets...
Ja, het heeft iets te maken met zijn karakter.
Dat was altijd al zo, maar nu gaat hij het boekje te buiten...
en nu hij een "verwant" is, maakt dat het probleem gevoelig.
Hij is een ernstig blok aan het been geworden voor onze zaken...
en dat kan niet blijven voortduren.
We willen dat het discreet gedaan word...
in het buitenland.
Daarom is hij naar Londen gestuurd.
Als ik het aanvaard, wat zijn dan de consequenties?
Zeker vanuit zijn familie.
Daar zorg ik voor.
Niemand hoeft uw betrokkenheid te weten.
Het zal als een interne zaak behandelt worden...
binnen de familie. Zuiver zakelijk.
En zullen er geen verdere verplichtingen zijn? Laat je me daarna met rust?
Doe je werk goed, en dan zal je met rust gelaten worden.
En wanneer moet ik het uitvoeren?
Dat laten we je weten. Waar en wanneer.
Je moet me enkel zeggen hoe... en waar je betaling moet gebeuren.
Ik heb hierin geen keuze, nietwaar Franco?
Gianni zal je terug naar het vliegveld brengen.
Bel me als het voorbij is.
Hoe was het in Italië?
Prima...
Bedankt om voor Zoë te zorgen, ze heeft je echt graag.
Het was maar voor één nacht. - Toch nog bedankt.
Ik heb iets voor je meegebracht uit Italië.
Het is prachtig.
Wat vindt je ervan om tijdens de week op school te blijven?
En dan tijdens de weekends naar huis te komen? - Welke school?
Een nieuwe. - Krijg ik dan mijn eigen kamer?
Ja, je deelt ze met andere meisjes. - Wil van me af?
Natuurlijk niet! Waarom denk je dat?
Beloof me dat het niet is omdat je van kwijt wil?
Natuurlijk niet, jij bent voor mij het allerbelangrijkste in de ganse wereld.
Ik wil enkel het allerbeste voor jou.
Je moet het nu niet beslissen. Dat doen we samen, zoals altijd. - Ja.
A coloro che hanno piu' sara dato.
Zij die alles hebben, zullen nog meer ontvangen.
Dat waren Alessandro's laatste woorden aan mij, zeven jaar geleden voordat ik Italië verliet.
Ik heb altijd geweten dat ik een prijs zou moeten betalen voor mijn verleden.
Ik heb altijd geweten dat Alessandro terug zou komen en me niet met rust zou laten.
Ik heb altijd geweten dat hij de vader van mijn kind zou kunnen zijn.
En die gedachte... schrikte me af.
Sadia.
Stap in, ik breng je thuis. We praten wel onderweg.
Ik wachtte een half uur en je kwam nooit opdagen.
Sadia.
Franco, wat wou hij van jou?
Jullie werken toch samen, waarom vraag je het mij dan?
Ik stel hier de vragen!
Hij wou en beetje gezelschap.
Laat hij je overvliegen voor een neukbeurt?
Die hij overal in Italië kan bekomen...
Hou me niet voor de gek, of ik sla je gezicht tot moes! - Wat wil je verdomme?
Er word gezegd dat hij me dood wil. Hij heeft een contract op mijn hoofd gezet.
Waarom vertel je dat aan mij? - Omdat ik denk dat hij het aan jou vroeg.
Je leeft toch nog steeds, nietwaar? - Ik denk dat je het niet begrijpt...
Ik kan je laten vermoorden... dat is zo geregeld.
Laat me eens zien hoe het moet gebeuren!
Blijf verdomme rijden!
Stop de wagen. Stop verdomme de wagen!
Ik weet waar je woont en werkt.
Ik hou je elke minuut in de gaten! Eruit! Stap uit de verdomde wagen!
Stap uit. Waar wacht je verdomme op, neem dit.
Eruit, eruit, eruit, verdomme.
Vertrek maar.
Deze man is een verrader voor mijn familie. Hij is je volgende klus.
Als je Franco dood wil, doe het dan zelf!
Je maakt me tot schande. Ik beveel het je, ik vraag het niet!
En ik zeg je... Rot op!
Ik hield altijd al van je vuile praat.
Ik krijg kippenvel van je.
Er is een gezegde in onze familie: 'Als je teveel ziet, zal je nooit nog zien. '
Maak niet de fout door de verkeerde kant te kiezen.
Als men mij in een hoek drukt, helpt het me om te definiëren waarin ik geloof en wie ik ben.
Ik heb er altijd onder geleden om te zien wat er achter steekt.
wat de toekomst in pacht kan hebben. De overeenkomst probeert te zeggen...
dat dit alles is en dat het niet verder gaat. Dit zijn de limieten.
Daarachter ligt de donkere zone, gevaar, vernietiging en de dood.
Maar ik hunker ernaar om te zien wat ze zijn.
Bij elke aanslag, verlies je steeds meer onschuld...
een geloof dat er andere dingen mogelijk zijn.
De wereld nadert een beetje.
Ik beperkte het tot degenen die geen bedreiging vormden...
nu doe ik het uit noodzakelijkheid om te overleven.
Dit schreef ik in de nacht dat ik Alessandro vermoordde...
de eerste man waar ik ooit van hield.
Hij is binnen. Hij wacht op je.
We hebben een probleem.
Welk probleem dan, Franco?
Jij.
Ik deed wat je me vroeg. Hij is dood.
Ik vroeg je om het in stilte te doen, niet op de straat, verdomme!
Ik had geen keuze. Hij wist dat je me gevraagd had om hem te vermoorden.
Ga je nu arrogant tegen me doen?
Hoe wist hij het dan? Hij werd woedend en verkrachtte me!
Ik heb het hem niet verteld...
maar zoals ik je reeds zei werken onze families nu samen.
Wat wil dat zeggen?
Ik ben een praktisch zakenman. Ik doe alles om mijn zaak te beschermen!
Wil je me aan de kant zetten, Franco?
Ik doe al het mogelijke om je te beschermen.
Mijn advies is om je een tijdje gedeisd te houden.
Ga er voor een paar weekjes tussenuit.
Hier is je geld.
Ik hou contact met je.
Er is een deel in mij die altijd gevoelig was voor bezeten dingen.
De verkeerde man, psychotische seks, moorden.
My probleem is, dat ik leef als een junkie.
Ik vermoord iemand en denk dat het een afrekening is, en dan komt die afrekening niet.
Het gebeurt nooit. Dan voel ik me bedreigd.
Een fundamentele ingebouwde paranoia.
Elke keer kom ik een beetje dichter bij de krankzinnigheid.
Ik wist dat na mijn ontmoeting met Franco kwetsbaar geworden was.
En dan merkte ik een plotse stormloop van razernij die mij denken versmoorde.
En toen wist ik dat er een prijs zou moeten betaald worden.
Sam was de eerste aanwijzing daarvoor.
Toen ik terugkwam uit Italië, volgde ik het advies van Franco op...
en ging met Zoé een paar dagen weg.
Naar een kleine stad met zicht op zee aan de Zuidkust.
Dar merkte ik Sam voor het eerst op. Hij zat in zijn jeep en las de krant om niet op te vallen.
En toen ik terug was in Londen... Zag ik Sam opnieuw die mij en Zoé bespiedde.
In hemelsnaam!
Als je ook maar één beweging maakt schiet ik je hoofd aan flarden!
Ik hou er niet van dat men mij bespiedt. Dus, wie ben jij verdomme?
Ik ben uw bewaarengel. - Hou me niet voor de gek.
Ga je die trekker nog overhalen of niet?
Maak geen enkele beweging! - Dat beschouw ik als een "nee" dus.
Is er geen kans om jou aan te kijken?
Als ik hem in mijn hoofd zal krijgen, zou ik mijn moordenaar graag aankijken.
Naar de hel met je!
Dus, als je ook maar één beweging maakt schiet ik je hoofd aan flarden. en stap nu maar uit.
En als ik weiger?
Dan zeg ik de mensen waarvoor ik werk. dat je verandert bent in een ondankbaar hoopje ellende,
waar ik vanaf moest. Eruit nu!
Ik doet dit als broodwinning. - Ik ook.
Ja, maar kennelijk ben ik er een beetje beter in, nietwaar.
Uitstappen nu!
Vooruit.
Dat is mooi.
Ik houd deze in de opening van het raam. En oprotten nu!
Speel die spelletjes niet voortdurend. Dat kost een fortuin.
Je zou een kabelaansluiting moeten nemen, dan kost het je niets.
Sinds wanneer is een kabelaansluiting gratis? Trouwens, je moet je huiswerk nog maken.
Daarom ga ik juist online. - Is dat niet vals spelen?
Iedereen doet het. - Ik keur het niet goed. Trouwens, het eten is klaar.
Je hebt weer meer foto's mama. - Wat bedoel je?
Ik wil niet dat je mijn privé post bekijkt. Privé, betekent privé.
En ga nu maar eten.
De volgende dag, na die eerste confrontatie met Sam...
stuurde hij me een briefje met de vraag om hem te ontmoeten aan de rivier, vlakbij mijn woonst.
Waarom ik ging, weet ik niet. Professionele nieuwsgierigheid misschien?
Om het even.
Heb je niets beter te doen dan me overal te achtervolgen?
Het betaald goed.
En wie betaalt je? - Weet ik niet, het maakt me niets uit.
Dus je besluipt mijn en mijn dochter en je weet niet voor wie je werkt?
Ik hou je in de gaten. Ik besluip je niet.
Voor mij lijkt het op besluipen.
Ik stuur elke nacht een opgenomen bericht door.
Ik haal mijn geld op, nabij mijn afzetplaats. Ik stel geen vragen.
Ik vind dat moeilijk om te geloven. - Tja, geloof maar wat je graag wil.
Mag ik je eens wat vragen.
Als mijn dochter en ik in gevaar zouden komen, wat zou jij dan doen?
Niets. Ik sta niet meer op de loonlijst.
Dat is een geruststelling.
Hier...
Je zou dit wel eens nodig kunnen hebben. - Is dat een waarschuwing?
Ja.
Heb jij een camera? - Niet bij me, nee.
Waarom? Wil je een foto van me als herinnering?
Nee, ik vroeg het me gewoon af.
Er gingen een paar weken voorbij en de dingen werden weer zowat normaal.
Kom op, we zijn te laat! - Oké, ik kom al.
Ik hoorde niets meer van Franco, wat ik als een goed teken beschouwde...
en Sam besloop ons niet langer.
Oké, nog een prettige dag. - Tot ziens, mama.
Tot straks!
Hé!
Is alles in orde met je?
Hoe gaat het met je dochter? - Oké, ze gaat nu terug naar school.
Cool... En jij? - Prima. Goede dagen... Slechte dagen.
Kijk, wil je een koffie of zo gaan drinken.
Je bent me dat nog schuldig van dat autoraam, herinner je dat?
Oké.
Dus, hoe gaat het met de snuffelzaken?
Kalm.
Heb je de laatste tijd nog auto's vernield?
Zeg me, zag ik jou in een taxi langs de school van mijn dochter rijden?
Nightingale Laan?
Ja, ik woon daar in de buurt. - Oh, ja?
Waarom, is dat een ter dood veroordeelde buurt?
Nee, ik vroeg het me gewoon af. Ik dacht dat jij het was.
Ik wou gewoon zeker zijn dat ik het me niet voorstelde.
Ik voel me gevleid dat je aan me denkt.
Ik maakte me eigenlijk meer zorgen dat je terug aan het rondsnuffelen was.
Luister, ik zei je, ik doe dat niet meer.
Ik was het vergeten, jij bent iemand die werk voor een gezichtloze gokker.
Juist, wel, ik moet gaan.
Luister, wil je soms eens uitgaan op een avond om te gaan eten ofzo?
Vraag je me uit? - Ja.
Waarom? Is er soms een wet daartegen? - Nee.
Wel, je weet het nu, als je een vrije avond hebt.
En hoe kan ik je bereiken?
Je vind me onder 'geliefden' in de gele gids.
Ja, ik heb heel zwakke lijnen, hierzo.
Ik ben Stephanie, maar ik ben er zeker van dat je dat al weet.
Sam.
Sam, heb jij me e-mails of foto's gestuurd? - Waarom zou ik dat doen?
Ja, je hebt gelijk, waarom zou je dat doen.
Hallo.
Ik wil eerst weten hoe het met je gaat.
Ik ben hier niet voor een nieuwsverslag.
Ik heb je twee weken niet gehoord en al wat je wil doen is neuken!
Ik dacht dat dit is wat we doen? - Je komt niet werken,
niemand weet waar je was. Steph, ik maakte me zorgen.
Wat wil je weten? - Wat elke vriendin zou willen weten?
Ben je oké? Waar heb je gezeten?
Wil je neuken of moet ik gaan?
Is dat alles wat je van me wil?
Op dit moment, ja.
Heb je iets om te blowen? - Ik blow niet.
Ik doe niet aan vluchtige seks.
Heb je wat wijn?
Hé.
Het spijt me.
Waar ben je nog goed in, Sam? - Tuinieren! Soixante-neuf!
Ik wil wel iets drinken.
Vanavond...
heb ik geleerd hoe je fysieke pijn op iemand anders legt.
Ik werd geconditioneerd aan de mogelijkheid dat ook ik,
aan dezelfde vorm van marteling of vergelding zou kunnen lijden.
Het kwam met het grondgebied.
Ik zag hoe mijn slachtoffers omgingen met het staren van de dood in hun gezicht.
Dus, tot een bepaalde hoogte wist ik dat ik met de fysieke pijn kon omgaan.
Het onvermijdelijke, dat mijn tijd op was.
mijn straf was gepast.
Maar de pijn die ik moest dragen de nacht dat ze Zoé wegnamen,
en haar gezichtsuitdrukking,
en ik was zo totaal hulpeloos,
niet in staat om haar te redden,
was veel groter dan om het even wat ik ooit kon verondersteld hebben,
en om alles samen te stellen,
wist ik dat ik verantwoordelijk was.
Geen enkele moeder kon voorbereid zijn...
voor om het even wat, dat dit haar overkwam.
Maar als het gebeurt...
wanneer het wel gebeurt...
voelt het alsof alles uitgerukt wordt...
je zit in de opschudding...
het is alsof het leven stopt met bestaan,
maar je blijft in leven om te lijden aan het ergste noodlot dat er is.
Krijg de klere!
Oké... zal ik verder gaan?
Neem je tijd.
Omerta, totale onderdanigheid en gehoorzaamheid,
het blind volgen van bevelen, de code van het zwijgen.
De belangrijkste man geeft zijn bevel en zijn woord wordt nooit in twijfel gesteld.
Omerta, eens gegeven was het heilig.
Ik zie dat ze jonger worden, Franco.
Er is daar niemand.
Ze zijn allemaal weg.
Giovanni... Pietro...
Ik deed het vlug... zoals je me geleerd hebt.
Dus, nu is het enkel jij en ik.
Wat wil je?
Ik wil dat je je dit voorstelt, een meisje van zeven jaar oud...
vastgebonden en de mond gesnoerd,
weggerukt in het midden van de nacht voor de ogen van haar moeder,
Ik weet niet waar je het over hebt.
Dat is spijtig, want dan ben ik voor niets naar hier gekomen.
Laat me even een telefoontje plegen. - De lijnen zijn afgesneden!
En ik heb jou mobieltje. Dat is onvoorzichtig, Franco.
Er moeten heel wat nuttige contacten instaan.
Ik maak het telefoontje of je hebt niets. - Geef me de namen, Franco.
Krijg de klere!
Het was locaal...
uitgevoerd in Londen.
Ik heb daar niets mee te maken.
Wie is er in London?
Dit zijn kogels met een holle punt... en wie heeft me opgeleid, Franco?
De meester van alle meesters, staat op het punt vermoord te worden door een teef.
De familie gaat dit te gek vinden!
Ik ga alle namen voorlezen... bij elke ontkenning krijg je een kogel.
Begrepen?
Ambrossi?
Daniel...
spreek met Daniel.
Wie is Daniel?
Krijg de klere!
Staat Daniel hierin?
Ik heb hem gevonden, Daniel!
Krijg de klere! - Zeg me, wie is Daniel?
Ik wil de namen, Franco,
en ik heb de hele avond...
tot de laatste druppel van jou rotte, overleden bloed opdroogt!
Ik wil de namen!
Doe het gewoon!
Potenziano?
wie is Potenziano?
Brambilla?
Brazzo.
Voor deze mensen is, wraak nemen noodzaak.
Er is geen sentimentaliteit bij deze mensen.
De echte realiteit was dat mijn dochter weg was, weg voor altijd.
Geld, de politie, er was niets dat haar terug kon brengen.
Ze wilden gewoon dat ik zou lijden. Het ergste lijden dat er is.
En ze wisten dat ik nergens heen kon.
Hoe zit het met de namen?
"Brambilla... Fiorello... Gatente... Giacalonne...
Manfredi... Brazzo... Tarricone...
Tresca... Vitale...
Naar deze namen stuurde ik een foto van het dode lichaam van Franco.
Met het woord 'Omerta' geschreven in zijn eigen bloed op de muur achter hem.
Wie weet, misschien heb ik mijn eigen doodsbericht getekend.
Hallo, Mike, het gebruikelijke, bedankt vriend.
Hierzo. - Bedankt, vriend.
Proost.
Wel, je weet wat ik bedoel... je weet wel, de gebruikelijke plaats...
Bel je dan nooit terug.
Ja, ik bel je wel terug... oké, ja.
Hallo.
Ik heb je berichtjes achtergelaten, je e-mails gestuurd.
Ja, het spijt me. Ik had gewoon wat tijd alleen nodig.
Ben je oké? - Ja, ik ben oké.
Wil je iets drinken?
Ja, een glaasje rode wijn.
Wil je hier voor zorgen, ik moet even naar de wc. - Natuurlijk.
Hallo?
Vuile klootzak!
Is alles oké?
Ja.
Vindt je het erg als we het een andere keer doen... er is iets tussen gekomen.
Natuurlijk.
Als je een uurtje vrij hebt, dan is er iets dat ik je wil laten zien.
Oh ja, wat?
Het is een verrassing. Ik bel je wel.
Oké, ik was het vergeten te vragen, hoe is het met je dochter?
Ze zit op het internaat. - Cool.
Ja.
Ik hou wel contact.
Oké, en zorg dat je je berichten leest, ja?
Oké.
Wie wil me zien? - Langs de achterkant, daar...
Bedankt.
Hé. - Het spijt me dat ik je weghaal.
Is alles oké? Ik heb al een hele tijd niets van je gehoord.
Ik wil dat je iets voor me doet. - Natuurlijk.
Ik moet weggaan, en ik moet voor een hele tijd weggaan.
maar jij moet voor iets zorgen als ik weg ben.
Ben je er zeker van dat alles oké is? - Ja, ja, ja!
Wat is het?
Ik kan het je nu nog niet zeggen.
Ik leg het je later wel uit.
Ja, ik ben het.
Hoe geraak ik daarbinnen?
Je zal aan je rechterkant heel wat deuren zien,
blijf gewoon doorgaan, en het is de laatste deur.
Oh ja, oké, ik denk dat ik het zie.
Wat is dit voor een plek?
Het is een opslagmagazijn.
Het staat al jaren leeg, dus nam ik het als mijn kantoor.
Wat denk je?
Ah, ja... het is interessant.
Wil je een koffie? - Natuurlijk.
Bedankt.
Ik wil je iets laten zien.
Weet je wie dit is?
Nee.
Ja, je hebt gelijk.
Het is moeilijk om het te zien door al dat bloed.
Dit is dezelfde man voordat hij werd neergeschoten.
Herken je hem nu?
Nee, zou ik dat moeten?
Wel, hij kent jou, jouw nummer staat in zijn telefoon.
Meerdere namen, voornamelijk de elite van de maffia van Napels.
En een paar buitenlandse namen, zoals Daniel.
Nee, nu kan ik je niet meer volgen. - Natuurlijk, hij was onvoorzichtig.
Om al deze namen in zijn telefoon te hebben staan,
en om ze in de verkeerde handen te brengen.
Maar natuurlijk heb ik alle namen overgeschreven,
in deze nieuwe telefoon, in feite, in verschillende telefoons.
Hou je me voor de gek? - Zeg jij me maar?
Als ik het nummer moest draaien,
dat genoteerd staat als 'Daniel' wie denk je dat er zal antwoorden?
Wat is dit in hemelsnaam? Dus, je kent mijn nummer?
Nee, het nummer dat je me gaf, is dit.
Twee verschillende nummers, twee verschillende telefoons.
Dit is onzin, ik heb dit niet nodig.
Wat is de samenwerking tussen jou en Franco?
Ze hebben me ingehuurd om jou te beschermen en jou verdomde kleine dochter.
Ze lieten berichten na, opgenomen berichten op een telefoon.
Ik heb zelfs nooit tegen hen gesproken. Ik deed gewoon mijn job en werd betaald.
Waarom dan twee verschillende telefoons? De twee verschillende telefoons?
Omdat ik zaken en plezier gescheiden houd.
Krijg de klere!
Ik had wel gedacht dat je terug zou komen.
De maatschappij zegt,
dat mensen zoals jij en ik berouw moeten voelen.
Voel jij berouw?
Voelde jij berouw toen je mijn kleine meid vermoordde?
Zeven jaar oud.
Gaat je bedrag omhoog, hoe jonger ze zijn?
Hoeveel hebben ze je betaald, Daniel?
Je had de hele klus moeten doen, en mij op hetzelfde ogenblik gedood hebben.
Maar dat wilden ze niet, hé?
Ze wilden dat ik zou lijden.
Kom op, wat houdt je tegen?
Een snelle kogel in mijn hoofd en mijn hel is voorbij.
Of wil je eerst betaald worden?
Wil je een beker?
Of misschien, maak je je zorgen over met wie ik zou gepraat heb?
De maffia van Napels houd er niet van om vernederd te worden.
Een job die opblaast in hun gezicht in verband met een zevenjarig meisje...
dat is niet goed voor de familie of hun soldaten.
Nee, je kloot niet met hen.
Ze vinden je wel.
En dan komt de pijn, en het is traag en wreed.
Ik weet dat, omdat ik het hen al zien doen heb.
Ze sporen je op en al jouw jongens.
En dan komt de pijn,
en ze laten niets over aan het toeval.
Er is geen ontsnappen aan.
Dus...
Dat is van mij,
en dat is van Zoé!
Het laatste wat ik schreef, was op vrijdag 25 mei, 2007.
Ironisch, nietwaar, ik heb jaren gespendeerd aan het vermoorden van mensen.
En toen het de beurt was om mezelf te doden kon ik het gewoon niet.
Ik moet op iemand anders rekenen om de job voor me te doen.
Sarah, ik weet niet hoe ik dit moet beginnen.
Ik was niet echt iemand om brieven te schrijven.
Zoé en ik zijn weggegaan.
We zullen je nooit meer zien en dat maakt me verdrietig, en Zoé ook.
We willen je iets achterlaten om ons te herinneren.
Het is ergens waar ik verliefd op werd en het dan als een gek idee heb gekocht.
Het voelde als een plek om naar te ontsnappen, mijn kleine schuilplaats.
Het noemt, Pear Tree Cottage. Ik denk dat je het wel leuk zal vinden.
Ik heb de papieren in orde laten brengen, dus nu is het van jou.
Maar als je ontdekt hoe ik die plek heb kunnen betalen,
dan begrijp ik het als je het wil verkopen en het geld voor iets anders wil gebruiken.
Altijd je vriendin. Liefs, Steph.
Voor deze mensen is wraak noodzaak.
De echte realiteit was dat mijn dochter weg was, weg voor altijd.
Heeft zij het afgetekend? - De politie...
Ja. - Er was niets dat...
Zij heeft me gevraagd om het te filmen. - haar terug kan brengen... "
Waarom jij?
We kennen elkaar al heel lang, we zijn naar dezelfde school geweest.
Ze wil gewoon haar verhaal daarbuiten. - Het blind volgen van orders.
De code van zwijgen. De belangrijkste man zou het bevel geven.
Hoeveel materiaal heb je? - En zijn woord werd nooit in twijfel gesteld.
Twee keer een 40 minuten durende videoband.
Geef me zo vlug mogelijk een kopie en ik regel het wettig.
In de tussentijd, verlies die banden niet uit het oog.
Ze zijn veel geld waard.
Goed gedaan, Bill. Ik hou we contact. - Bedankt, vriend. Ik Zie je later.
"Omerta, volledige onderdanigheid en gehoorzaamheid,
het blind volgen van bevelen, de code van zwijgen.
De belangrijkste man geeft zijn bevel en zijn woord wordt nooit in twijfel gesteld.
Omerta, eens gegeven dan was het heilig. "
Ik heb een foto genomen van het dode lichaam van Franco.
Laat me.
Je hebt zelfs met dit gefaald.
Misschien wou God je sparen.
De eerste regel van de huurmoordenaar is,
vertrouw nooit op één kogel.
Mijn jongens zouden je geleerd hebben om altijd twee keer te schieten.
Maar dan, wat verwacht je als
jou leraar een tweederangs verliezer was zoals Franco Jano.
Waar is mijn dochter?
Ah, ik ben het vergeten.
Ik heb alles gelezen over jou leven.
Je hebt zelfs een film gemaakt.
Hartbrekend!
Waar is mijn dochter?
Je was altijd meer interessanter als je me nodig had.
Waar is mijn dochter?
Waar heb je haar heengebracht?
Je zou het aan Franco moeten vragen.
Maar je hebt hem gedood, hé?
Je kan het aan mijn vader vragen, maar voor hem ben je Satan.
die zijn eigen zoon verminkt heeft.
Voor hem had je mij beter vermoord, er zit op zijn minst wat meer eer in.
In plaats daarvan, is hij vertrokken met een invalide gek,
die hij zelfs zichzelf niet kan erkennen.
Ik ben onterft door mijn familie,
Ze hebben alles van me afgepakt, ze hebben me te schande gemaakt, me achtergelaten.
Dus, zie je, Claudia,
We zijn allebei gemaakt om meer te lijden dan de dood.
Ironisch, nietwaar, mijn vader had zijn eerste en enige kleinzoon doden!
Michele...
Er zijn twee kogels,
maak deze keer geen fouten.
Nee.
Claudia,
De code van mijn familie is om wraak te nemen,
en er is geen enkele dag geweest sinds je probeerde me te doden,
wanneer een deel van me niet geniet van jou lijden.
Maar wat je ook van me denkt,
wat dan ook mijn opvoeding en verleden was. Ik zou nooit, een kind doden.
Ik wil dat je dat weet.
Heb je al deze tijd moeten wachten?
Om wat nederigheid te verkrijgen?
Wie weet dat? Misschien omdat ik verlamd ben geweest,
en achtergelaten zoals een hond. Verborgen van de buitenwereld,
met de loyaliteit van een paar dat mijn vader toegelaten had om me te dienen.
Ik ben wat aardiger geworden.
Maar wat ik wel weet...
is dat jij of ik geen plaats meer hebben op deze wereld.
Onthoud dat gewoon.
En ik...
ik heb al mijn zelfrespect en reden om te leven verloren.
Dus beëindig in eerste plaats waar je mee begonnen bent.
Dood me.
Doe dit voor mij.
Waar wacht je nog op?
Schiet!
Schiet me neer!
Ik doe dit niet meer.
Ik ga een lange wandeling maken.
Je kan me doden als je wil.
Ik ben blij dat jij het niet was dat mijn kleine meisje heeft meegenomen.
Nee, nee, laat haar gaan.
Michele, kom...
Laten we gaan.
Het enige verslag van de schietpartij op Stephanie Komack,
was een kort artikel in een Sussex krant,
en een korte vermelding op de regionale televisie.
De plaatselijke gemeenteraad heeft haar crematie geregeld.
Niemand was aanwezig op de begrafenis.
Ze hebben haar dochter Zoé, nooit teruggevonden.
Vertaling en Sync voor Simply ReleaseS Toppers!
Door Daboy && Snowii.